Το πρόβλημα της μεσαίας Νέας Δημοκρατίας

Αντέδρασε ακολούθως η ΝΔ. Αλλά η αντίδρασή της υπήρξε ασθενής, παρελθοντολογική και αντιφατική των λόγων της. Ποιό είναι λοιπόν το πρόβλημα της ΝΔ; Τι φταίει και ο λόγος της μοιάζει ατελής και δεν είναι πειστικός; Από που πηγάζει η αδυναμία της να εκφράσει δυναμικά την λαϊκή δυσφορία; Γιατί απέναντι σε ένα καταπονημένο ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί ν’ αντιτάξει εκείνη την σαρωτική δυναμική, που κανονικά θα έπρεπε να έχει ένας κομματικός μηχανισμός;

Η απάντηση είναι μία και μόνη: Η ΝΔ δεν κατάφερε ή καλύτερα δεν θέλησε να διαμορφώσει μία σαφή, ολοκληρωμένη και με εσωτερική συνέπεια, συντηρητική πρόταση για την χώρα. Δεν απέκτησε όραμα. Δεν συνδέθηκε με κάποιο αντίστοιχο ευρωπαϊκό ή διεθνές ρεύμα. Ξέμεινε από ιδέες, δεν έκτισε πάνω σε συγκεκριμένες βάσεις. Επέμεινε όλο το προηγούμενο διάστημα στη λογική, στο μοντέλο του ξεπερασμένου πολυσυλλεκτικού κόμματος, το οποίο δεν δεσμεύεται, δεν θίγει, δεν ιδεολογικοποιεί τις διαφορές, ικανοποιεί τους περισσότερους και γενικώς αποφεύγει να τοποθετηθεί ευθέως στα προβλήματα.

Έστησε ουσιαστικά η ηγεσία της ΝΔ ένα μηχανισμό γενικής πολιτικής αντιπαράθεσης και περιμένει να εισπράξει την φθορά του αντιπάλου. Πρόκειται για ένα κόμμα που περιμένει να πέσει το ΠΑΣΟΚ ως ώριμο φρούτο για να πάρει την εξουσία. Και προφανώς το μοντέλο κατά το ήμισυ είναι κλεμμένο από τον Ανδρέα Παπανδρέου. Όμως, ο Α. Παπανδρέου διαμόρφωσε το 1974 ένα πολυσυλλεκτικό κόμμα που στηρίχθηκε στην γενική διαμαρτυρία, αλλά υπήρξε έντονα ιδεολογικοποιημένο.

Σήμερα η ΝΔ φαντάζει ιδεολογικά γυμνή, ωσάν να μην υπάρχει συντηρητική ατζέντα να παρουσιάσει. Ο λόγος της είναι γενικός, χωρίς γωνίες, χωρίς κάλυψη από γενικότερα μηνύματα και κατευθύνσεις. Θα μπορούσε να τον εκφέρει και κάποιος της εσωκομματικής αντιπολίτευσης του ΠΑΣΟΚ. Νέες ιδέες που να κινητοποιούν και να συγκεντρώνουν μεγάλα τμήματα του πληθυσμού δεν έχουν γεννηθεί. Παραγωγή πολιτικής που θα συνεγείρει και θα προκαλεί δεν υπάρχει. Έτσι όμως δεν θα πάει μπροστά. Θα μένει με την μυρωδιά της εξουσίας. Θα την χάνει μέσα από τα χέρια της και δεν θα μπορεί να το εξηγήσει».

από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ. Το άρθρο έγραψε ο Αντώνης Καρακούσης στις 5-09-1999. Μερικούς μήνες μετά δικαιώθηκε. Όπως και δικαιώθηκε στις εκλογές του 2007 και του 2009. Ένα κόμμα πρέπει να αγωνίζεται για την επικράτηση της ιδεολογικής του ατζέντας στη κοινωνία κι όχι να κάνει εκπτώσεις λόγω των αντιδράσεων της αριστεράς.  Ναι σε μια καθαρή κεντροδεξιά ιδεολογική πλατφόρμα κι όχι σε νεφελώματα.