Ο μετανάστης ως Προλετάριος και η εαυτοφοβία των Ευρωπαίων

Η ανάγνωση του μεταναστευτικού προβλήματος με μεροληπτικούς όρους και δομημένα ιδεολογικά στερεότυπα ή βάσει της εκ των προτέρων κατηγοριοποίησης των γηγενών Ευρωπαίων και των επήλυδων μεταναστών αντιστοίχως στις αξιολογικές κατηγορίες των εγγενών θυτών και των αιωνίων θυμάτων, καταδεικνύει ότι πρόκειται για ένα μη λειτουργικό στην ουσία του σχήμα, το οποίο θα ήταν δυνατόν να ονομάσουμε, ακολουθώντας τον Γάλλο φιλόσοφο Pierre-André Taguieff (γεν. 1946) μεταναστευτισμό (immigrationnisme).[1]

Ο μεταναστευτισμός προσδιορίζεται ως η προσέγγιση του φαινομένου των διεθνών ροών μετανάστευσης, της εγκατάστασης των μεταναστών στις χώρες υποδοχής και των αντιδράσεων που προκαλούνται μεταξύ των γηγενών ευρωπαϊκών πληθυσμών με προκαθορισμένους όρους, οι οποίοι ουσιαστικά αναπαράγουν μειωτικούς χαρακτηρισμούς, επιθέσεις ad hominem και ιδεοληπτικές ηθικολογικές κατηγορίες.[2] Οι τελευταίες λειτουργούν ως μέσο κοινωνικού στιγματισμού όσων χαρακτηρίζονται από αντίθετη στην πολυπολιτισμικότητα άποψη και συμβάλλουν στην αποφυγή προβολής κάθε δομημένης επιχειρηματολογίας.[3] Κατηγορία αυτού του είδους είναι αυτή του «ρατσισμού», έννοια, η οποία έχει υποστεί μία πλήρη πολιτική εργαλειοποίηση, κυρίως από την Αριστερά και την άκρα Αριστερά.[4]

Αντί, δηλαδή, να προκριθεί μία ψύχραιμη, λειτουργική και ορθολογιστική προσέγγιση, η οποία θα αξιοποιεί λ.χ. την αρχή της επικουρικότητας,[5] επιλέγεται ένα ιδεοληπτικό σχήμα ερμηνείας, σύμφωνα με το οποίο η μαζική μετανάστευση συνιστά εξ ορισμού μία θετική ή ακόμη και αναπότρεπτη διαδικασία, ενώ οι αντιδράσεις στη μαζική μετανάστευση, ακόμη και στο ίδιο το ιδεολόγημα της πολυπολιτισμικότητας σε επίπεδο θεωρητικής συζήτησης, αποτελούν οπωσδήποτε εκδηλώσεις ρατσιστικών πεποιθήσεων[6] και όχι θεμιτή άποψη,[7] η δε ενδεχόμενη βία και λοιπή εγκληματικότητα των μειονοτικών μεταναστευτικών ομάδων υφιστάμενη μία ενδιαφέρουσα μεταλλαγή αποκαλείται αντίδραση στη θεσμική ή την κοινωνική βία και ουσιαστικά mutatis mutandis δικαιολογείται, όταν μάλιστα δεν ενθαρρύνεται ανοικτά.

Παρατηρείται, επομένως, η κατασκευή της έννοιας του Μετανάστη ως Ευγενούς Αγρίου, ο οποίος έχει μεταφερθεί στο εσωτερικό των δυτικών κοινωνιών, ως Θυματοποιημένου Άλλου.[8] Σε επίπεδο ιδεοληπτικής πρόσληψης των προσωποποιημένων ιδεολογημάτων, ο Μετανάστης καταφανώς συνεχίζει το πρότυπο του Προλετάριου, του στερημένου από τα υλικά και τα πνευματικά αγαθά, κατά συνέπεια ενός ιστορικού υποκειμένου, το οποίο μόνο βελτίωση των συνθηκών της κατάστασής του μπορεί να βιώσει και στο οποίο συγκεντρώνονται πλέον οι διαψευσμένες στο πρόσφατο παρελθόν ελπίδες των οπαδών του αντικαπιταλιστικού ιδεολογήματος. Ο Μετανάστης, μετουσιωμένος σε νέο πρότυπο ιδεολογικής αντίστασης, αντικαθιστά στη συνείδηση της Αριστεράς, η οποία βίωσε την αποτυχία του αντιδυτικού σοσιαλιστικού της οράματος το 1989, το νέο ηρωικό πρότυπο, τον Παρία, περιθωριοποιημένο τόσο από ταξικής όσο και από πολιτισμικής άποψης –όταν πρόκειται για μη Ευρωπαίο μετανάστη-,[9] αλλά και τον Βίαιο Εκδικητή, τον φορέα της επαναστατικής ιδεολογίας, ο οποίος θα ανατρέψει την καπιταλιστική δομή.[10]

Η επανεπινόηση του Προλεταριάτου στο επαναστατικό φαντασιακό της Αριστεράς ως ιστορικού παράγοντα εκπλήρωσης του λυτρωτικού οράματος, το οποίο από την πραγμάτωση της σοσιαλιστικής α-εθνικής ουτοπίας έχει μεταβληθεί πλέον σε πραγμάτωση της πολυπολιτισμικής ουτοπίας, συνδέεται δομικά με την ξενοφιλία και την αποθέωση της ετερότητας, δηλαδή της αναλλοίωτης ταυτότητας του Άλλου, με την ταυτόχρονη αποποίηση της ίδιας ταυτότητας. Στο νέο ιδεολόγημα της Αριστεράς ο Μετανάστης, ιδίως ο μουσουλμάνος Μετανάστης ως κατ’ εξοχήν Άλλος στο εσωτερικό των δυτικών κοινωνιών, λειτουργεί, πράγματι, κατά ιδανικό τρόπο σε επίπεδο συμβολικής αναφοράς ως το νέο ιστορικό υποκείμενο, καθώς συνδυάζει την αρχή της ετερότητας με το μυθοποιημένο μεταπολεμικό ιδεολόγημα του Τρίτου Κόσμου. Το ιδεολόγημα του Τρίτου Κόσμου, άλλωστε, είχε απωλέσει τη συμβολική του ισχύ, μόλις εξέλιπε η σοβιετική υποστήριξη προς τον τριτοκοσμικό εθνικισμό και μόλις κατέστη σαφές ότι η κακή οικονομική κατάσταση του Τρίτου Κόσμου δεν συνιστά αποκλειστική ευθύνη των Δυτικών, οι οποίοι είχαν απομακρυνθεί εδώ και πενήντα τουλάχιστον έτη από την περιφέρεια του Τρίτου Κόσμου.[11]

Πρόκειται για μία γενικευτική και επομένως καταχρηστική αναπαράσταση, η οποία εξαλείφει έντεχνα τις ατομικές, ακόμη και τις εθνοτικές και πολιτισμικές, διαφορές των μεταναστών, καθιστώντας τους εν συνόλω μία ιδιαίτερη ομογενοποιημένη κατηγορία πληθυσμού και αναγορεύοντάς τους σε ένα συλλογικό πολιτικό υποκείμενο, το οποίο είναι δυνητικά αξιοποιήσιμο αφενός λόγω της προβαλλόμενης ιδεοληπτικής θυματοποίησής του αφετέρου –στην περίπτωση των μουσουλμάνων μεταναστών- λόγω των μη δυτικών, ακόμη και αντιδυτικών, πολιτισμικών χαρακτηριστικών του. Αυτή η αμφίβολης εγκυρότητας κοινωνιολογική φαντασίωση, ωστόσο, δεν αποτελεί απλώς ένα εκκεντρικό ιδεολόγημα κάποιων ομάδων του πολιτικού και ιδεολογικού περιθωρίου, αλλά αναβαθμίζεται σε νέο λεξιλόγιο του μεταναστευτικού ζητήματος προς ζημία τόσο της κοινωνίας υποδοχής των μεταναστευτικών ροών όσο και των ιδίων των μεταναστών, οι οποίοι προσδιορίζονται συλλογικά, όχι κατ’ άτομο, και με βάση τις αρχές μίας αρνητικής στην εκδίπλωσή της αυτοεπιβεβαίωσης. Εδώ έχουμε να κάνουμε με έναν ιδεολογικοποιημένο ηθικισμό, ο οποίος με την αναπαραγωγή του από τις πολιτικές και δημοσιογραφικές ελίτ χρησιμεύει ουσιαστικά για τη νομιμοποίηση μίας καταχρηστικής διαχείρισης του μεταναστευτικού πληθυσμού.[12] Ο ηθικισμός αυτός επίσης αξιοποιείται και από όσους παράγοντες, γηγενείς και μετανάστες, εκμεταλλεύονται το μεταναστευτικό για την ατομική τους ανέλιξη ή για την εξασφάλιση πολιτικής ισχύος, κοινωνικής επιρροής και οικονομικής χρηματοδότησης.

Η κατασκευασμένη, δηλαδή, αυτή έννοια του Μετανάστη δεν περιορίζεται δυστυχώς στην πολιτική συζήτηση, όπου θα ήταν δυνατόν να θεωρηθεί πιθανώς με μία ευγενική συγκατάβαση εχέγγυο ενός επιδεικτικού φιλομεταναστευτισμού και μίας αμφίβολης προοδευτικότητας, αλλά μεταφέρεται και στα συνδεόμενα μεταξύ τους πεδία της επιστημονικής βιβλιογραφικής παραγωγής και της κυβερνητικής διαχείρισης, με προφανείς αρνητικές συνέπειες και για τους δύο κλάδους τόσο σε θεωρητικό όσο και σε πρακτικό-θεσμικό επίπεδο.

Η εθνική αυτοπεριφρόνηση και ο μεταναστευτισμός αποτελούν, επομένως, πλέον τους δύο ιδεολογικούς άξονες επί τη βάσει των οποίων πραγματοποιείται η συζήτηση για το μεταναστευτικό πρόβλημα στις δυτικές κοινωνίες. Ο Γερμανός φιλόσοφος Hans-Magnus Enzensberger (γεν. 1929) έχει επισημάνει το ιδιότυπο αυτό ιδεολογικό φαινόμενο, την εθνική αυτοπεριφρόνηση, η οποία συνδυάζεται με την ξενοφιλία, με την άκριτη αποδοχή της ταυτότητας των μεταναστών. Η ιδεολογική αυτή τάση, ο μυστικισμός της ετερότητας, κατά τον οποίον καταδικάζεται κατά τρόπο αυτονόητο η δική μας ταυτότητα, ενώ εξαίρεται κατά τρόπο άκριτο η ταυτότητα των άλλων, είναι δυνατόν να αποκληθεί και εαυτοφοβία: «Η υπεράσπιση των μεταναστών πραγματοποιείται πάντοτε με ένα ηθικολογικό περίγραμμα και υπερβολικές δηλώσεις αυταρέσκειας και προσωπικής δικαίωσης. Συνθήματα, όπως ‘Μετανάστες, μη μας αφήνετε μόνους με τους Γερμανούς!’ και ‘Γερμανία –ποτέ πια’ συνιστούν αποδείξεις μίας φαρισαϊκής εννοιολογικής αντιστροφής. Πρόκειται για το φωτογραφικό αρνητικό ενός ρατσιστικού στερεότυπου».[13]

Αντίστοιχες ιδεολογικές εκδηλώσεις είναι ιδιαίτερα συχνές και στην Ελλάδα και προέρχονται κυρίως από το πολιτικό και ιδεολογικό φάσμα της αντιπατριωτικής άκρας Αριστεράς.[14] Η άκριτη ξενοφιλία και η ιδεοληπτική ελληνοφοβία συνιστούν άρρηκτα συνδεδεμένα και αμοιβαίως τροφοδοτούμενα ιδεολογήματα.

Η αμφισβήτηση των αξιών του δυτικού πολιτισμού στην ίδια την Δύση, έχει πλέον μεταβληθεί σε μία τυπική διανοητική διαδικασία, σε έναν ιδεολογικό αυτοματισμό, ο οποίος με την σχεδόν απόλυτη κυριαρχία του μεταξύ των διανοουμένων και των μέσων ενημέρωσης έχει καταστεί ο νέος κομφορμισμός της εποχής μας.[15] Οι σύγχρονες φιλελεύθερες δημοκρατίες της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής χαρακτηρίζονται από αδύναμες συλλογικές ταυτότητες και από ισχυρή τάση εαυτοφοβίας και αποδόμησης των συλλογικών τους ιστορικών και πολιτισμικών αναφορών. Η αποδοχή της πολυπολιτισμικότητας ως νέας κυρίαρχης ιδεολογίας στις δυτικές κοινωνίες ουσιαστικά ισοδυναμεί με την καταφυγή σε ένα μηδενιστικό επιχείρημα, βάσει του οποίου η ταυτότητα των δυτικών κοινωνιών σήμερα είναι να μην έχουν κάποια ταυτότητα.[16] Η απουσία της ταυτότητας έχει καταστεί ακριβώς η νέα δυτική ταυτότητα.

Η πολυπολιτισμικότητα ως το νέο ιδεολογικό τοτέμ, η επίκληση της διαπολιτισμικότητας ως θεσμοθετημένης αναγκαιότητας στο εσωτερικό των δυτικών κοινωνιών, η επιβολή αυτολογοκρισίας όταν γίνεται αναφορά στις εθνοτικές μειονότητες ή σε ορισμένες πρακτικές του ισλαμισμού,[17] και η ιδεολογική αυτομαστίγωση των μελών των γηγενών πληθυσμών των δυτικών κρατών συνιστούν πλέον τη νόρμα της όποιας ιδεολογικής παραγωγής στα κράτη της Δύσης σε θέματα εθνικής ταυτότητας, πολυπολιτισμικότητας, κοινωνικής συνοχής και διαχείρισης της μετανάστευσης.[18] Οι κομφορμιστικές ελίτ της διανόησης και της δημοσιογραφίας προάγουν μία κατά παραγγελία αισιοδοξία, έναν ανέφελο μεταναστευτισμό, διανθισμένο με τη ρητορική της θυματοποίησης, με τα κατάλοιπα ενός αντιδυτικού τριτοκοσμισμού και με τα σχήματα ενός ψευδεπίγραφου ανθρωπισμού.

Ο αποδομητικός αυτισμός, η απεριόριστη μεθοδολογική φλυαρία, η οποία επιμόνως αρνείται ή αδυνατεί να υπεισέλθει στο αντικείμενο της συζήτησης ή να θίξει συγκεκριμένες πλευρές του μεταναστευτικού ζητήματος, η επιστημονική καχεξία μέρους της βιβλιογραφίας για το μεταναστευτικό ζήτημα ή ακόμη και η ιδεοληπτική πρόσληψη του μεταναστευτικού φαινομένου, συμβάλλουν ως δομικοί παράγοντες στην δημιουργία ενός αυτοαναφορικού εν γένει ιδεολογικού συστήματος κατά την προσέγγιση της πολυπολιτισμικότητας και της μετανάστευσης, ενός συστήματος ιδεών, το οποίο κατατρύχεται από ερμηνευτική στειρότητα και τάσεις αυτοεπαλήθευσης.

  [1] Ο Taguieff διατύπωσε τον ευρηματικό αυτό όρο για πρώτη φορά το 2006. Βλ. P.-A. Taguieff, ‘L’immigrationnisme, ou la dernière outopie des bien-pensants, εφ. Le Figaro φ. 9/5/2006.

 [2] Βλ. C. Caldwell, ‘Fear Masquerading as Tolerance’, Prospect Magazine 158 (5/2009).

 [3] Βλ. Χ. Λαζαρίδης, ‘Ακροφοβίες-ξανά’, εφ. Τύπος της Κυριακής, φ. 14/8/2005∙ Α. Παπαχελάς, ‘Ο φασισμός του πολιτικώς ορθού’, εφ. Η Καθημερινή, φ. 4/10/2006.

 [4] Για τον Taguieff ακόμη και οι συμβολικές έννοιες του «αντιρατσισμού» και του «αντιφασισμού» είναι ιδεολογήματα, τα οποία ουσιαστικά αποσκοπούν στην εξυπηρέτηση πολιτικών στόχων ορισμένων ομάδων, συγκεκριμένα στη νομιμοποίηση όσο το δυνατόν περισσοτέρων παρανόμων μεταναστών χωρίς τις τυπικές διαδικασίες. Βλ. P.-A. Taguieff, Les Contre-réactionnaires: Le progressisme entre illusion et imposture, Paris: Denoël, 2007, 574, 576.

 [5] Βλ. Δ. Παπαγιάννης, Εισαγωγή στο ευρωπαϊκό δίκαιο, Αθήνα-Κομοτηνή: Σάκκουλας, 1999, 234.

 [6] Βλ. Π. Νεάρχου, ‘Ελληνική συνέχεια και εθνικό μέλλον’, εφ. Το Παρόν, φ. 8/4/2007.

 [7] Βλ. λ.χ. Η. Ιωακείμογλου, ‘Οι μετανάστες και η απασχόληση’, στο Α. Μαρβάκης, Δ. Παρσάνογλου & Μ. Παύλου (επιμ.), Μετανάστες στην Ελλάδα, ό.π., 81, ο οποίος θεωρεί «ρατσιστικά» τα ερωτήματα για τον συσχετισμό της μετανάστευσης και της ανεργίας στην Ελλάδα και εκφράζει την αμφίβολης αξίας βεβαιότητα ότι «η λογική των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν αποτελεί λογική της μεγάλης πλειοψηφίας των Ελλήνων» (αυτόθι).

 [8] Βλ. L. Back, ‘Pale Shadows: Racisms, Masculinity, and Multiculture’, στο J. Roche et al (eds.), Youth in Society: Contemporary Theory, Policy and Practice, London: SAGE, 2004, 28-9.

 [9] Βλ. P.-A. Taguieff, Η νέα εβραιοφοβία, ό.π., 121 κ.ε.

 [10] Βλ. S. Hall, ‘New Ethnicities’, στο Black Film/British Cinema, Institute of Contemporary Arts Documents 7, London: ICA/BFI, 1988. Πβ. επίσης τις ενστάσεις του Franz Fanon (1925-1961), θεωρητικού του τριτοκοσμισμού, κατά της μυθοποίησης των λαών του Τρίτου Κόσμου στο Black Skin, White Masks, trans. R. Philcox, New York: Grove Press, 2008 [Paris: Seil, 1952].

 [11] Βλ. É. Barnavi, Φονικές θρησκείες, ό.π., 133. Για το ιδεολόγημα του Τρίτου Κόσμου βλ. C. Rangel, Third World Ideology and Western Reality: Manufacturing Political Myth, New York: Transaction, 1986.

 [12] Βλ. επίσης την χαρακτηριζόμενη από ημιμάθεια κριτική των θέσεων της Νέας Δημοκρατίας για το μεταναστευτικό από τον Α. Στραγαλινό, ‘Η ιδεολογική αποενοχοποίηση της Δεξιάς στο μεταναστευτικό: Οι θέσεις της ηγεσίας της Ν.Δ.’, εφ. Κυριακάτικη Αυγή, φ. 18/7/2010.

[13] Βλ. H.-M. Enzensberger, Die grosse Wanderung: Dreiunddreißig Markierungen, Frankfurt am Main: Suhrkamp Verlag, 1994, 52.

 [14] Στην Ελλάδα οι ομάδες ακραίων ιδεολογιών, αντιγράφοντας την αντίστοιχη φρασεολογία, η οποία διατυπώνεται από κύκλους των πολιτικών άκρων σε ευρωπαϊκό επίπεδο, προβάλλουν συνθήματα, όπως «Έλληνες είστε και φαίνεστε», «Μετανάστες, μη μας αφήνετε μόνους με τους Έλληνες!», «Ξεφτίλες πατριώτες». Για παρόμοια συνθήματα στην Γαλλία βλ. το άρθρο του A. Finkielkraut, ‘Στο όνομα του άλλου: Σκέψεις γύρω από τον επερχόμενο αντισημιτισμό’, μτφρ. Μ. Κοέν, στο P.-A. Taguieff, ό.π., 361.

 [15] Βλ. T. Dalrymple, The New Vichy Syndrome: Why European Intellectuals Surrender to Barbarism, New York: Encounter Books, 2010.

 [16] Βλ. F. Fukuyama, ‘Identity, Immigration and Democracy’, Journal of Democracy 17:2 (4/2006), 12.

 [17] Βλ. E. Hillebrand, ‘Migration and Integration: The Errors of the European Left’, στο O. Cramme & C. Motte (eds.), Rethinking Immigration and Integration: A New Centre-Left Agenda, ό.π., 36.

 [18] Βλ. W. Laqueur, The Last Days of Europe: Epitaph for an Old Continent, New York: Thomas Dunne Books, 2007.

*Το κείμενο προέρχεται αποό το υπό έκδοση βιβλίο του Ιωάννη Κωτούλα Μετανάστευση και Κυρίαρχη Εθνική Κουλτούρα (εκδ. Παπαζήσης, 2011)

Άνοδος 7,6% των τιμών παραγωγού στη βιομηχανία χάρη στην αύξηση του ΦΠΑ που προχώρησε ο Παπακωνσταντίνου

Άνοδο 7,6% σημείωσε το Δεκέμβριο του 2010 ο Γενικός Δείκτης Τιμών Παραγωγού στη Βιομηχανία, για το σύνολο της Εγχώριας και Εξωτερικής Αγοράς, σε σύγκριση με τον ίδιο δείκτη τον  Δεκέμβριο  2009,  όπως ανακοίνωσε η Ελληνική Στατιστική Αρχή.

Στην αντίστοιχη σύγκριση των ίδιων δεικτών ανάμεσα στο  2009 και στο 2008 είχε σημειωθεί  αύξηση 5,0%.

Επίσης, ο  Γενικός Δείκτης παρουσίασε αύξηση 1,8% κατά το μήνα Δεκέμβριο 2010, σε σύγκριση με τον Νοέμβριο του  2010, έναντι αύξησης 0,2%, που σημειώθηκε κατά την αντίστοιχη σύγκριση των δεικτών του έτους 2009.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο  μέσος Δείκτης του δωδεκαμήνου για το 2010, σε σύγκριση με τον ίδιο δείκτη του δωδεκαμήνου του 2009, παρουσίασε αύξηση 6,7%, έναντι μείωσης 5,8% που είχε σημειωθεί την προηγούμενη χρονιά!  

 ΠΗΓΗ star.gr

Σχόλιο μας – ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί ότι αυτή η αντιδιαστολή του δείκτη σε σχέση με τη περσινή χρονιά ωφείλεται στην αύξηση της έμμεσης φορολογίας που προχώρησε ο υπουργός.

Συνέντευξη Άρη στον Ελεύθερο, ζητά να γίνει έρευνα στο ταμείο του ΠΑΣΟΚ και υπερασπίσθηκε το έργο της κυβέρνησης Καραμανλή

Κριτική στο ΠΑΣΟΚ για τους χειρισμούς του στην υπόθεση της Siemens ασκεί ο πρώην υπουργός και τομεάρχης Παιδείας σήμερα της ΝΔ κ. Άρης Σπηλιωτόπουλος, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Ελεύθερος».  Ο κ. Σπηλιωτόπουλος επισημαίνει ότι υπάρχουν  αναφορές για εισροή χρημάτων στα κομματικά ταμεία και διερωτάται:  «που πήγαν αυτά τα υπέρογκα ποσά;».

Διευκρινίζει ακόμη για τον πρώην πρωθυπουργό Κ. Σημίτη,  απαντώντας  και σε «σχόλια»  από το εσωτερικό της ΝΔ ότι διαχώρισε  την δική του θέση από την κομματική, ότι «υπήρξαν πολιτικές ευθύνες και διαχέονται στις τότε κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ, στο σύνολο τους από την κορυφή ως κάτω».

Σχετικά με τα όσα  συνέβησαν  με την κατάληψη της Νομικής τονίζει ότι  «οι ευθύνες βαρύνουν αποκλειστικά την κυβέρνηση», διαχωρίζοντας την θέση του απ’ όσους στη ΝΔ συμμερίζονται την άποψη ότι ευθύνονται και οι πρυτανικές αρχές.

Ο  τομεάρχης Παιδείας της ΝΔ εξέφρασε  επίσης την  πεποίθησή του ότι θα δικαιωθεί από τις εξελίξεις  ο πρώην πρωθυπουργός κ. Κ. Καραμανλής. «Όταν κατακάτσει  ο κουρνιαχτός, όταν πέσει η σκόνη στην πορεία θα μείνει το έργο των κυβερνήσεων Καραμανλή, η ειλικρίνεια που πολιτεύτηκε στις τελευταίες εκλογές και πόσο κάτω από αντίξοες συνθήκες προστάτευσε τη ποιότητα της ζωής μας» τονίζει ο κ. Σπηλιωτόπουλος.

 Όσον αφορά την διάσταση που έλαβαν οι πρόσφατες αναφορές του στον Θόδωρο Ρουσόπουλο, σχετικά με την δικαίωση του πρώην υπουργού στην υπόθεση της Μονής Βατοπεδίου, ο κ. Σπηλιωτόπουλος δήλωσε: «Λυπάμαι για όσους ενοχλήθηκαν με το αυτονόητο. Είπα απλά ότι δεν βρέθηκε  παρ’  όλες τις φιλότιμες προσπάθειες της πλειοψηφίας του ΠΑΣΟΚ στην Εξεταστική  Επιτροπή κανένα έστω και χλωμό στοιχείο για τον κ.Ρουσόπουλο. Δεν είναι αλήθεια αυτό;» διερωτήθηκε.  Πρόσθεσε  ακόμη  ότι «τώρα δεν υφίσταται θέμα για πολιτική δραστηριοποίηση του κ.Ρουσόπουλου που άλλωστε τις προθέσεις του δεν γνωρίζουμε, ούτε ετέθη από εμένα».

 Ο πρώην υπουργός απάντησε  επίσης σε όσους «ενοχλούνται» στο εσωτερικό της ΝΔ, όπως ο  κ. Φ. Κρανιδιώτης, από την υπεράσπιση της πολιτικής του μεσαίου χώρου. «Ίσως ο όρος να προβληματίζει. Ας πούμε λοιπόν στρατηγική της διεύρυνσης γιατί είναι το ίδιο και το αυτό. Και αυτό προβληματίζει; Αν ναι τότε προβληματίζουμε όλοι μας από τον αρχηγό μας έως και εμένα που μιλάμε με διαφορετικούς όρους αλλά με  τον ίδιο στόχο: Διευρυμένη, μεγάλη, ενωμένη παράταξη» επισήμανε.

ΠΗΓΗ star.gr

Η ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ από τον Σκάι

ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ, ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ, ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ, ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ, ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ, ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ, ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ…

Αγαπητοί κύριοι, δήθεν ειδικοί, ο κόσμος σας παρακολουθεί και κρίνει….

Γιατί γκρεμίζετε τα πιστεύω μας, τις αξίες μας, που αποσκοπείτε, τι θέλετε να πετύχετε?

Γιατί σας πειράζει να πιστεύω στην Αγία Λαύρα, στο κρυφό σχολείο, στα σύμβολά μου?

Δεν θέλω άλλο την “αλήθεια” σας.

Αφήστε με να αισθάνομαι Έλληνας, να είμαι περήφανος για το έθνος μου, για την πατρίδα μου…

Αγαπητοί φίλοι, δεν είναι ντροπή να το λέμε δυνατά, να το λέμε στους φίλους μας, να το φωνάζουμε όπου βρεθούμε, να ανοίγουμε συζητήσεις με αυτό το θέμα….

Ας μεταδώσουμε το μήνυμα στους φίλους μας… μόνο έτσι θα τους αντιμετωπίσουμε δυναμικά…

ΚΑΙ ΕΔΩ ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΛΑΥΡΑ ΚΑΙ ΤΗΝ 25η ΜΑΡΤΙΟΥ: Αντίβαρο

http://udemand.wordpress.com

http://dexiextrem.blogspot.com/2011/01/blog-post_8136.html

Γιατί τίποτα δεν είναι τυχαίο: Τι κρύβεται πίσω από την Διαφήμιση της vodafone;

ΠΗΓΗ

http://dexiextrem.blogspot.com/2011/01/vodafone.html

Τι είπε ο Καραμανλής στον Τράγκα

Για πρώτη φορά μετά τη βαριά ήττα στις βουλευτικές εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009, και την αποχώρησή του από την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, ο Κώστας Καραμανλής επέτρεψε να διαρρεύσουν συγκροτημένα, σκέψεις για το παρελθόν, και προθέσεις για το μέλλον, που να τον εκφράζουν και να του αποδίδονται με ακρίβεια. Το προνόμιο έχει ο Γιώργος Τράγκας, που συναντήθηκε για περίπου δυο ώρες με τον πρώην πρωθυπουργό, στο πολιτικό γραφείο του στην πλατεία Μαβίλη, και μεταφέρει σήμερα στο περιοδικό «Crash» την.. ταμπακιέρα. Σύμφωνα λοιπόν με όσα υποστηρίζει ο Γιώργος Τράγκας ότι κατάλαβε από τη συνάντησή του με τον Κώστα Καραμανλή, ο πρώην πρωθυπουργός έχει καταλήξει στην απόφαση να προχωρήσει στη συγγραφή βιβλίου. Το οποίο όμως δεν θα έχει χαρακτήρα «πολιτικού μανιφέστου», αλλά περισσότερο ιστορικής αφήγησης της περιόδου που ο ίδιος βρέθηκε στο Μέγαρο Μαξίμου. Στην «αφήγηση» Καραμανλή προς τον Γιώργο Τράγκα, κυριαρχούν οι εκτιμήσεις για τις σκανδαλώδεις υποθέσεις που ταλαιπώρησαν τις κυβερνήσεις του, το παρασκήνιο γύρω από τις σχέσεις της Ελλάδας με τους ξένους εταίρους, και ιδιαίτερα τις ΗΠΑ και η Ρωσία, καθώς και οι προβλέψεις για την οικονομία. Ο πρώην πρωθυπουργός επεσήμανε στον Γιώργο Τράγκα ότι επί ημερών της δικής του κυβέρνησης, η χώρα δεν είχε κρίση δανεισμού, γι’ αυτό και είχε προτείνει μια ήπια προσαρμογή. Χαρακτηρίζει «βλακείες», ορισμένα από όσα έχουν καταγραφεί στα «non paper» της «Siemens», παραδέχτηκε λάθη στην υπόθεση του Βατοπεδίου, ενώ αφήνει αιχμές για ρόλο ξένων δυνάμεων στην υπόθεση των τηλεφωνικών υποκλοπών, θυμίζει την αντίδραση της κυβέρνησης Μπους στο βέτο για την ένταξη της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ, ενώ θυμάται και τις προειδοποιήσεις του Βλαντιμίρ Πούτιν για τις επιπτώσεις που θα είχε για την κυβέρνηση της ΝΔ, το άνοιγμα προς τη Ρωσία. Εντυπώσεις προκαλεί και η αναφορά του Κώστα Καραμανλή στην υπόθεση του βασικού μετόχου, που άνοιξε ένα μέτωπο της κυβέρνησής του με ισχυρά συγκροτήματα του Τύπου, το οποίο δεν έκλεισε ποτέ. Ο πρώην πρωθυπουργός δεν διστάζει να αποκαλύψει ότι ασκήθηκαν πιέσεις από την Ευρωπαϊκή Ένωση, και εκτοξεύτηκαν απειλές για περικοπή των επιδοτήσεων, λόγω και της κινητοποίησης ξένων συμφερόντων, υπέρ των Ελλήνων επιχειρηματιών που θίγονταν. Όσο για το δικό του μέλλον στην πολιτική, ο Γιώργος Τράγκας έμεινε με την εντύπωση ότι ο Κώστας Καραμανλής δεν έχει αποφασίσει ακόμη αν θα είναι και πάλι υποψήφιος βουλευτής στις επόμενες εθνικές εκλογές, δείχνει ωστόσο να επιθυμεί να αφοσιωθεί στην οικογένειά του. ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΖΕΡΒΟΣ

ΠΗΓΗ

http://emprosdrama.blogspot.com/2011/01/blog-post_2906.html

Οι αρνητικές οικονομικές συνέπειες της μαζικής μετανάστευσης ΙΙ

Η αύξηση της φυλετικής ή της εθνοτικής ή της γλωσσικής διαφοροποίησης[1] στο εσωτερικό ενός κράτους συνδέεται δομικά με την ύπαρξη μειωμένων δαπανών επί του ΑΕΠ για επενδύσεις στον τομέα της κοινωνικής πρόνοιας.[2] Σε στατιστικό δείγμα των Alesina και Glaser, το οποίο περιλαμβάνει δεκαέξι (16) κράτη, τα οποία παρουσιάζουν υψηλή φυλετική διαφοροποίηση, η οποία υπερβαίνει σε ποσοστό το 40%, διαπιστώνεται ότι το μερίδιο του ΑΕΠ των κρατών αυτών, το οποίο επενδύεται στις παροχές κοινωνικής πρόνοιας ανέρχεται κατά μέσο όρο στο 2,42%.[3]

Αντιθέτως στα δεκαεπτά (17) εξεταζόμενα κράτη, τα οποία χαρακτηρίζονται από υψηλή φυλετική ομοιογένεια, δηλαδή από κατάτμηση, η οποία κυμαίνεται κάτω του 10%, η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική. Στα κράτη αυτά, δηλαδή, το μερίδιο του ΑΕΠ, το οποίο επενδύεται στις παροχές κοινωνικής πρόνοιας ανέρχεται κατά μέσο όρο στο 12,87%.[4] Πρόκειται, όπως είναι κατανοητό, για ένα ποσοστό κατά πολύ υψηλότερο σε σχέση με αυτό των κρατών, τα οποία παρουσιάζουν υψηλή φυλετική διαφοροποίηση. Ακόμη και το ελάχιστο ποσοστό επένδυσης στις παροχές κοινωνικής πρόνοιας στα κράτη με χαμηλή φυλετική κατάτμηση (Κόστα Ρίκα, με ποσοστό 3,72%) είναι κατά 150% υψηλότερο του μέσου επιπέδου της επένδυσης στα κράτη με υψηλή φυλετική κατάτμηση.

Ο περιορισμός του στατιστικού δείγματος μόνο στα πλουσιότερα κράτη, ώστε να αποκλειστεί το ενδεχόμενο λανθασμένης ανάγνωσης των δεδομένων λόγω της υπαρκτής διασύνδεσης της πτώχειας και της φυλετικής κατάτμησης, επιβεβαιώνει τα πορίσματα της έρευνας. Αν, δηλαδή, το στατιστικό δείγμα περιοριστεί στα κράτη, τα οποία διαθέτουν ΑΕΠ κατά κεφαλή, το οποίο υπερβαίνει τα 15.000 αμερικανικά δολάρια, διαπιστώνουμε ότι ο συσχετισμός ανάμεσα στην φυλετική κατάτμηση και στις παροχές κοινωνικής πρόνοιας υπερβαίνει το 50% (η δε στατιστική εγκυρότητα του δείγματος ανέρχεται στο 99%).[5]

Σύμφωνα με την επεξεργασία των δεδομένων, αν ένα κράτος με ιδιαίτερα χαμηλή φυλετική κατάτμηση, όπως η Δανία –με ποσοστό κατάτμησης 0.02%- καταστεί τόσο ετερογενές και κατατετμημένο, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες –με ποσοστό κατάτμησης 0,49%-, τότε προκύπτει ότι το μερίδιο του ΑΕΠ, το οποίο αναμένεται ότι θα επενδυθεί στις παροχές κοινωνικής πρόνοιας, θα μειωθεί κατά 4,7%.[6] Σε γενικές δε γραμμές μία αύξηση της τάξης του 10% στο επίπεδο της φυλετικής κατάτμησης συνδέεται με μείωση της τάξης του 1,4% στο μερίδιο του ΑΕΠ, το οποίο επενδύεται στις παροχές κοινωνικής πρόνοιας.[7]

Για την Ελλάδα συγκεκριμένα τα στοιχεία των Alesina και Glaeser λαμβάνουν ως ισχύοντες τους εξής δείκτες κατάτμησης:[8]

α. φυλετική κατάτμηση 0,11%

β. γλωσσική κατάτμηση 0,10%

Τα ανωτέρω στοιχεία αφορούν στατιστικά δεδομένα επεξεργασμένα έως το 2004. Το τρίτο μεταναστευτικό κύμα, το οποίο σημειώθηκε μετά το 2005, και το οποίο περιελάμβανε πληθυσμούς αφρικανικής και ασιατικής καταγωγής, με σαφή, δηλαδή, φαινοτυπική/φυλετική, εθνοτική και γλωσσική διαφοροποίηση από τον γηγενή ελληνικό πληθυσμό, συνέβαλε σε σημαντικό βαθμό στην αύξηση της φυλετικής/εθνοτικής/γλωσσικής ετερογένειας στο εσωτερικό του ελληνικού κράτους. Κατά συνέπεια αναμένεται να καταγραφεί και στην Ελλάδα τα επόμενα έτη μία σαφής τάση μείωσης του ποσοστού του ΑΕΠ, το οποίο θα επενδύεται στις παροχές κοινωνικής πρόνοιας.[9]

Η διαφοροποίηση ανάμεσα στο αμερικανικό και τα ευρωπαϊκά συστήματα κοινωνικής πρόνοιας οφείλεται στην αύξηση της ετερογένειας, η οποία χαρακτηρίζει τις Ηνωμένες Πολιτείες σε σχέση με τα ευρωπαϊκά κράτη. Τα δεδομένα της στατιστικής επεξεργασίας των Alesina και Glaeser περιλαμβάνουν όλα τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά το 2004 πλην του Λουξεμβούργου.[10] Στα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης το μερίδιο του ΑΕΠ, το οποίο επενδύεται στις παροχές κοινωνικής πρόνοιας ανέρχεται κατά μέσο όρο στο 14,27%, ενώ ο μέσος όρος της φυλετικής κατάτμησης ανέρχεται στο 0,057%. Στις Ηνωμένες Πολιτείες το μερίδιο του ΑΕΠ, το οποίο επενδύεται στις παροχές κοινωνικής πρόνοιας ανέρχεται κατά μέσο όρο στο 6,96%, ενώ ο μέσος όρος της φυλετικής κατάτμησης ανέρχεται στο 0,49%.[11]

Η ποσοτική διαφορά όσον αφορά στην φυλετική κατάτμηση ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και στα κράτη της Ευρώπης είναι ιδιαίτερα υψηλή, καθώς ανέρχεται σε 0,433%. Σύμφωνα με την επεξεργασία των στατιστικών δεδομένων, αναμένεται ότι το μερίδιο του ΑΕΠ, το οποίο αναμένεται ότι θα επενδυθεί στις παροχές κοινωνικής πρόνοιας στις Ηνωμένες Πολιτείες, θα μειωθεί κατά 4,8%.[12] Η απόσταση ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσον αφορά στις επενδυόμενες παροχές κοινωνικής πρόνοιας ανέρχεται σε ποσοστό 7,31%. Κατά συνέπεια η διαφοροποίηση στις επενδυόμενες παροχές κοινωνικής πρόνοιας ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες, κράτος, το οποίο χαρακτηρίζεται από υψηλή κατάτμηση, και στα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κράτη, τα οποία χαρακτηρίζονται από χαμηλή κατάτμηση, ερμηνεύεται σε ποσοστό 66% περίπου –τα 2/3 της απόστασης- από την απόσταση στην φυλετική κατάτμηση. Όσο πιο κατατετμημένο είναι ένα κράτος, τόσο μικρότερη είναι η επένδυση στις παροχές κοινωνικής πρόνοιας σε ποσοστό επί του ΑΕΠ.

Συνεπώς η παρατηρούμενη σημαντική διαφοροποίηση ανάμεσα στο αμερικανικό και τα ευρωπαϊκά συστήματα κοινωνικής πρόνοιας οφείλεται σε αυξημένο βαθμό –τουλάχιστον σε ποσοστό 50% κατά τους Alesina και Glaeser- στην υψηλή κατάτμηση, δηλαδή στην αυξημένη φυλετική/εθνοτική/γλωσσική διαφοροποίηση, η οποία παρατηρείται στις Ηνωμένες Πολιτείες σε σχέση με τα κράτη της Ευρώπης.[13] Η αύξηση της αντίστοιχης κατάτμησης, δηλαδή η επίταση της φυλετικής/εθνοτικής/γλωσσικής διαφοροποίησης στο εσωτερικό των ευρωπαϊκών κρατών λόγω της μαζικής μη ευρωπαικής μετανάστευσης, θα επιφέρει αισθητή μείωση του ποσοστού του ΑΕΠ, το οποίο θα επενδύεται στις παροχές κοινωνικής πρόνοιας.

Η δημοσιονομική επιβάρυνση ως αρνητική συνέπεια της μαζικής μετανάστευσης, μάλιστα, θα επιτείνεται μεσοπρόθεσμα και θα καθίσταται υψηλή μακροπρόθεσμα, στον βαθμό που παρατηρούνται τα εξής δεδομένα:

α. συνέχεια των μεταναστευτικών ροών από υπανάπτυκτες και αναπτυσσόμενες χώρες,

β. αύξηση του αριθμού των αλλοδαπών μεταναστών μέσω της αρχής της οικογενειακής επανένωσης, ιδίως των φαινοτυπικά διαφοροποιούμενων μεταναστών, δηλαδή των Ασιατών και Αφρικανών μεταναστών,

γ. μειωμένη πολιτική βούληση επαναπατρισμού των παρανόμων αλλοδαπών μεταναστών.

Η καθιέρωση της επιλεκτικής μετανάστευσης, αφενός με τον αποφασιστικό περιορισμό των μη ευρωπαικών μεταναστευτικών ροών αφετέρου με την αποδοχή αλλοδαπών μεταναστών μόνον από ανεπτυγμένες από οικονομικής άποψης χώρες, καθώς και η χρήση εποχιακού εργατικού προσωπικού, χωρίς την ταυτόχρονη καταχρηστική παροχή του δικαιώματος οικογενειακής επανένωσης ή της μόνιμης διαμονής στην χώρα υποδοχής, κατά το ισχύον γερμανικό πρότυπο,[14] θα επηρεάσει θετικά τη βιωσιμότητα του συστήματος κοινωνικής πρόνοιας και θα επιφέρει μείωση της δημοσιονομικής επιβάρυνσης.

Η βιωσιμότητα του κοινωνικού κράτους και του δικτύου των εκτεταμένων κοινωνικών παροχών, είναι εφικτή μέσω της υιοθέτησης των εξής εναλλακτικών δυνατών λύσεων:

α. αναίρεση της διαπερατότητας των συνόρων και εξαίρεση των αλλοδαπών μεταναστών από το σύστημα κοινωνικής πρόνοιας

β. περιορισμός των δικαιούχων στους πολίτες και εξαίρεση των αλλοδαπών μεταναστών από το σύστημα κοινωνικής πρόνοιας

γ. περιορισμός των παροχών τόσο για τους πολίτες όσο και για τους αλλοδαπούς μετανάστες

Η επέκταση εκτεταμένων κοινωνικών δικαιωμάτων (συμμετοχή σε μη αμιγή δημόσια αγαθά, κοινωνική πρόνοια) στους αλλοδαπούς μη πολιτογραφηθέντες μετανάστες κατά τρόπο δυσανάλογο σχετικά με τη συμμετοχή τους στην κοινωνική ευημερία,[15] ενέχει τον κίνδυνο πρόκλησης κοινωνικών εντάσεων, αλλά και της υποβάθμισης της ίδιας της έννοιας του πολίτη. Η διάβρωση της διάκρισης ανάμεσα στην έννοια του πολίτη και στην έννοια του αλλοδαπού -στον βαθμό που εξισώνονται πλήρως οι δυνατότητες πρόσβασής τους στα δημόσια αγαθά και στις κρατικές υπηρεσίες-, υποβαθμίζει δραστικά το σημασιολογικό φορτίο της υπηκοότητας και αποδυναμώνει την αξία της πολιτικής ενότητας στο εσωτερικό ενός κράτους και κατά συνέπεια θα πρέπει να καταδεικνύεται η αρνητικότητα της βαθμιαίας εξίσωσης ανάμεσα στους πολίτες και τους αλλοδαπούς όσον αφορά στην πρόσβαση στα κοινωνικά δικαιώματα.

Η αποδοτικότητα και η λειτουργικότητα ενός συστήματος παροχών κοινωνικής πρόνοιας εδράζεται, μεταξύ άλλων, στην επίδειξη αλληλεγγύης εκ μέρους των πολιτών προς τους δικαιούχους. Η αλληλεγγύη αυτή με τη σειρά της προυποθέτει την ύπαρξη ενός κοινού πολιτισμικού πλαισίου, κοινών αξιών και παραδοχών, οι οποίες στη νεωτερικότητα απορρέουν από τη συμμετοχή στην εθνικότητα, η οποία αποτελεί το θεμέλιο του έθνους-κράτους. Η αύξηση της εθνοτικής ή φυλετικής/γλωσσικής/θρησκευτικής διαφοροποίησης, η σημαντική απόκλιση μέρους των αλλοδαπών μεταναστών από το πολιτισμικό πλαίσιο της κοινωνίας της χώρας υποδοχής, οδηγεί σε μείωση της κοινωνικής αλληλεγγύης και σε υποβάθμιση της προθυμίας των γηγενών να καταβάλλουν τους απαραίτητους πόρους για την ύπαρξη ενός συλλογικού συστήματος κοινωνικής πρόνοιας.[16]

Επομένως, μία δημιουργική προσέγγιση στο θέμα της κοινωνικής πρόνοιας θα επανεπιβεβαίωνε την αναγκαιότητα της λειτουργικής διασύνδεσης των κοινωνικών παροχών με την ιδιότητα του πολίτη κατ’ αποκλειστικότητα, σε γενικές δε γραμμές θα χαρακτηριζόταν από τα εξής σημεία:

α. σύνδεση του συστήματος κοινωνικής πρόνοιας αποκλειστικά με τους πολίτες

β. καθιέρωση της επιλεκτικής μετανάστευσης και αποδοχή αλλοδαπών μεταναστών μόνον από ανεπτυγμένες από οικονομικής άποψης χώρες

γ. χρήση εποχιακού εργατικού προσωπικού, χωρίς δικαίωμα οικογενειακής επανένωσης ή μόνιμης διαμονής στην χώρα υποδοχής

δ. πολιτική δομικής ενσωμάτωσης των πολιτογραφούμενων μεταναστών, με σκοπό την εξάλειψη της εθνοτικής και γλωσσικής ετερογένειας

ε. ενίσχυση της συλλογικής κοινωνικής-εθνικής ταυτότητας

Η καθιέρωση ενός τέτοιου αναμορφωμένου συστήματος κοινωνικής πρόνοιας θα είχε τις εξής θετικές συνέπειες:

α. ενίσχυση της ιδιότητας του πολίτη μέσω της αποκλειστικής ταύτισής της με το σύστημα κοινωνικών παροχών

β. εξορθολογισμός του συστήματος κοινωνικών παροχών δια της αποσαφήνισης του αριθμού των συμμετεχόντων σε αυτές

γ. μακροχρόνια βιωσιμότητα του συστήματος κοινωνικής πρόνοιας

δ. μείωση της φορολογίας για τους πολίτες

ε. επίταση της ενεργητικής βούλησης των αλλοδαπών μεταναστών να αποκτήσουν την ιδιότητα του πολίτη

Πρόκειται για ένα σχήμα, το οποίο ήδη τείνει να αποτελέσει κυρίαρχη πολιτική κατεύθυνση στη μεταλλασσόμενη ευρωπαϊκή πραγματικότητα, υπό την πίεση των κοινωνικών εντάσεων, τις οποίες προκαλεί σταθερά η μαζική μη ευρωπαϊκή μετανάστευση και η πολυπολιτισμικότητα.[17]

Το έθνος-κράτος, θεμελιωμένο αφενός στην ιδεολογική αρχή του έθνους, δηλαδή του ομοιογενούς από ιστορικής και πολιτισμικής άποψης λαού, αφετέρου στη συγκέντρωση της κυριαρχίας στο έθνος και στην αρχή των αμοιβαία αποκλειόμενων εδαφικών επικρατειών, παρουσιάζει μία σειρά δομικών πλεονεκτημάτων οικονομικής υφής για τους πολίτες, οι οποίοι αποτελούν τα μέλη του, σε σύγκριση με ένα πολυπολιτισμικό/πολυεθνοτικό κοινωνικό μόρφωμα:

1. Οι ισχυροί θεσμοί ενός έθνους-κράτους μειώνουν την αβεβαιότητα των οικονομικών ανταλλαγών, επιφέροντας σαφή μείωση των συναλλακτικών κόστων (transaction costs).[18]

2. Η δημιουργία και συντήρηση δημοσίων αγαθών είναι σημαντικά ευκολότερη και αποδοτικότερη σε μία ομοιογενή από άποψης εθνοτικής σύστασης του πληθυσμού κοινωνία, καθώς αυτή παρουσιάζει υψηλότερο επίπεδο δημοσίου αλτρουισμού και συνεργατικότητας.[19]

3. Οι ομοιογενείς από άποψης εθνοτικής σύστασης του πληθυσμού κοινωνίες χαρακτηρίζονται από μειωμένη πιθανότητα καταφυγής σε εμφύλιες συγκρούσεις.[20] Η εθνοτική διαφοροποίηση αυξάνει σε σημαντικό βαθμό τον κίνδυνο ενδοκρατικών συγκρούσεων.[21]

4. Οι ομοιογενείς από άποψης εθνοτικής σύστασης του πληθυσμού κοινωνίες χαρακτηρίζονται από την αποτελεσματικότερη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτειακού συστήματος.[22]

5. Οι ομοιογενείς από άποψης εθνοτικής σύστασης του πληθυσμού κοινωνίες χαρακτηρίζονται από μικρότερη διαφθορά σε σχέση με ένα αντίστοιχο πολυεθνοτικό μόρφωμα.[23]

6. Οι ομοιογενείς από άποψης εθνοτικής σύστασης του πληθυσμού κοινωνίες χαρακτηρίζονται από αυξημένη παραγωγικότητα σε σχέση με ένα αντίστοιχο πολυεθνοτικό μόρφωμα.[24]

7. Οι ομοιογενείς από άποψης εθνοτικής σύστασης του πληθυσμού κοινωνίες χαρακτηρίζονται από αυξημένο κοινωνικό και οικονομικό σχηματισμό κεφαλαίων, καθώς και από εντονότερη οικονομική ανάπτυξη.[25]

8. Οι ομοιογενείς από άποψης εθνοτικής σύστασης του πληθυσμού κοινωνίες υφίστανται μικρότερη οικονομική ζημία από εξωτερικές οικονομικές πιέσεις.[26]

9. Στις ομοιογενείς από άποψης εθνοτικής σύστασης του πληθυσμού κοινωνίες δεν διαμορφώνονται μονοπώλια με αρχή αναφοράς την εθνοτική καταγωγή των μελών τους, μονοπώλια, τα οποία επιβαρύνουν την οικονομική δραστηριότητα και υποσκάπτουν την κοινωνική συνοχή.[27]

10. Οι ομοιογενείς από άποψης εθνοτικής σύστασης του πληθυσμού κοινωνίες παρουσιάζουν αυξημένη εμπιστοσύνη εκ μέρους των πολιτών τους στους δημόσιους θεσμούς και τις δημόσιες υπηρεσίες.[28]

Κατά συνέπεια η δημιουργική ενσωμάτωση των μεταναστευτικών πληθυσμών  ως το πλέον αποτελεσματικό πρότυπο μεταναστευτικής πολιτικής, θα συμβάλει στην επανεπιβεβαίωση της συγκριτικής λειτουργικής αποτελεσματικότητας του έθνους-κράτους, ως παράγωγου της ορθολογικής νεωτερικότητας, με προφανές αποτέλεσμα την διάσωση του συστήματος κοινωνικής πρόνοιας τόσο για τους γηγενείς όσο και για τους μετανάστες.

Σε πολιτικό, τέλος, επίπεδο η ως ανωτέρω με σαφήνεια  καταγραφόμενη τάση της αισθητής μείωσης του ποσοστού του ΑΕΠ, το οποίο επενδύεται στην κοινωνική πρόνοια λόγω της αύξησης της εθνοτικής διαφοροποίησης στο εσωτερικό των κρατών, θα αποτελέσει θεμελιώδες επιχείρημα και αιτία σημαντικής πολιτικής ισχυροποίησης των πολιτικών εκείνων σχηματισμών, οι οποίοι αντιτίθενται με σαφήνεια τόσο στη μαζική μετανάστευση όσο και στην πολυπολιτισμικότητα, η οποία επικυρώνει την άκριτη παροχή δημοσίων πόρων στις εθνοτικές ομάδες των μεταναστών σε βάρος κατ’ ουσίαν των γηγενών πολιτών.

Η εξέλιξη αυτή είναι ήδη αισθητή κατά τρόπο σταθερό τα τελευταία δέκα έτη σε πανευρωπαϊκό επίπεδο και θα επιταθεί τα επόμενα έτη, όπως καταδεικνύεται από τις διαφαινόμενες τάσεις στις δυτικές κοινωνίες (ονομάζω αυτήν την τάση Νέο Ευρωπαϊκό Υπόδειγμα και προσδιορίζω τα βασικά χαρακτηριστικά της στην ενότητα 3.4).[29]

 [1] Η καταμέτρηση της διαφοροποίησης στην φυλετική, την εθνοτική ή την γλωσσική της διάσταση, πραγματοποιείται με βάση το ευρετήριο κατάτμησης (fractionalization index). Βλ. P. Mauro, ‘Corruption and Growth, Quarterly Journal of Economics 110:3 (1995), 681-712∙ A. Alesina, R. Baqir & W. Easterly, ‘Public Goods and Ethnic Divisions’, Quarterly Journal of Economics 114 (11/1999), 1243-84∙ A. Alesina & E. La Ferrara, ‘Participation in Heterogeneous Communities’, Quarterly Journal of Economics 115 (2000), 847-904.

 [2] Ο αρνητικός συσχετισμός ανάμεσα στην φυλετική ετερογένεια και τη παροχή αναδιανομής ανέρχεται σε -66%, ο αρνητικός συσχετισμός ανάμεσα στην εθνοτική ετερογένεια και τη παροχή αναδιανομής ανέρχεται σε -43%, ενώ ο αρνητικός συσχετισμός ανάμεσα στην εθνογλωσσική ετερογένεια και τη παροχή αναδιανομής ανέρχεται σε -41%. Βλ. A. Alesina & E. Glaeser, Fighting Poverty in the US and Europe: A World of Difference, ό.π., 140, 142.

 [3] Βλ. A. Alesina & E. Glaeser, Fighting Poverty in the US and Europe: A World of Difference, ό.π., 140. Πβ. Πίνακα 6.1 στη σ. 141 της συγκεκριμένης μελέτης.

 [4] Βλ. A. Alesina & E. Glaeser, Fighting Poverty in the US and Europe: A World of Difference, ό.π., 141.

 [5] Βλ. A. Alesina & E. Glaeser, Fighting Poverty in the US and Europe: A World of Difference, ό.π., 142.

 [6] Βλ. A. Alesina & E. Glaeser, Fighting Poverty in the US and Europe: A World of Difference, ό.π., αυτόθι.

 [7] Βλ. A. Alesina & E. Glaeser, Fighting Poverty in the US and Europe: A World of Difference, ό.π., 145.

 [8] Βλ. A. Alesina & E. Glaeser, Fighting Poverty in the US and Europe: A World of Difference, ό.π., 141, Πίνακας 6.1, 142, Πίνακας 6.2∙ A. Alesina, προσωπική επικοινωνία, 10-8-2010.

 [9] A. Alesina, προσωπική επικοινωνία, 10-8-2010.

 [10] Βλ. A. Alesina & E. Glaeser, Fighting Poverty in the US and Europe: A World of Difference, ό.π., αυτόθι.

 [11] Βλ. A. Alesina & E. Glaeser, Fighting Poverty in the US and Europe: A World of Difference, ό.π., αυτόθι.

 [12] Βλ. A. Alesina & E. Glaeser, Fighting Poverty in the US and Europe: A World of Difference, ό.π., αυτόθι.

 [13] Βλ. A. Alesina & E. Glaeser, Fighting Poverty in the US and Europe: A World of Difference, ό.π., 146.

 [14] Στην Γερμανία κατ’ εφαρμογή ουσιαστικά της αρχής της επιλεκτικής μετανάστευσης προτιμώνται αλλοδαποί μετανάστες με εργασιακή ειδίκευση ή υψηλό μορφωτικό επίπεδο ή οικονομική ευχέρεια, στους οποίους ωστόσο παραχωρείται περιορισμένο από χρονικής άποψης δικαίωμα διαμονής και δεν αναγνωρίζεται το δικαίωμα οικογενειακής επανένωσης.

 [15] Βλ. D. Goodhart, ‘Too Diverse?’, Prospect 95 (2/2004), 30-7.

 [16] Βλ. τη συζήτηση στο Ph. van Parijs (ed.), Cultural Diversity versus Economic Solidarity, Bruxelles: De Boeck, 2004.

 [17] Βλ. A. Alesina & E. Glaeser, Fighting Poverty in the US and Europe: A World of Difference, ό.π., 11, 219, όπου οι συγγραφείς προβλέπουν ορθά ότι η αύξηση της εθνοτικής ετερογένειας στο εσωτερικό των ευρωπαϊκών κοινωνιών θα επιφέρει σαφή μείωση των παροχών κοινωνικής πρόνοιας. Στην ενότητα 3.4 αναφέρομαι στο Νέο Ευρωπαϊκό Υπόδειγμα, το οποίο σταδιακά διαμορφώνεται στην ευρωπαϊκή ήπειρο για θέματα μετανάστευσης, αλλά και κοινωνικού κράτους.

 [18] Βλ. τις αναλύσεις στους D. North, Institutions, Insitutional Change, and Economic Performance, Cambridge: Cambridge University Press, 1990 και O.E. Williamson (ed.), Organization Theory: From Chester Barnard to the Present and Beyond, New York: Oxford University Press, 1990.

 [19] Βλ. A. Alesina, R. Baqir & W. Easterly, ‘Public Goods and Ethnic Divisions’, Quarterly Journal of Economics 114 (11/1999), 1243-84∙A. Alesina & E. Spolaore, ‘On the Number and Size of the Nations’, Quarterly Journal of Economics 112 (11/1997), 1027-56.

 [20] Βλ. W. Easterly & R. Levine, ‘Africa’s Growth Tragedy: Policies and Ethnic Divisions’, Quarterly Journal of Economics 112 (11/1997), 1203-50∙ R.J. Rummel, Lethal Politics: Soviet Genocide and Mass Murder since 1917, New Brunswick, NJ: Transaction Publishers, 1996∙ J. Tullberg & B.S. Tullberg, ‘Separation or Unity? A Model for Solving Ethnic Conflicts’, Politics and the Life Sciences 16:2 (1997), 237-48.

 [21] Το δεδομένο αυτό κατέδειξε ιδιαίτερα ο Tatu Vanhanen, για το έργο του οποίου βλ. την ενότητα 2.1.2. Πβ. επίσης τις παρατηρήσεις του Βέλγου ανθρωπολόγου P. van den Berghe, Το εθνοτικό φαινόμενο, ό.π., 172.

 [22] Βλ. Βλ. A. Alesina & R. Wacziarg, ‘Little Countries: Small But Perfectly Formed’, The Economist, 3/1/1998, 63-5.

 [23] Βλ. P. Mauro, ‘Corruption and Growth’, Quarterly Journal of Economics 110:3 (1995), 681-712.

 [24] Βλ. S. Knack and P. Keefer, ‘Does Social Capital Have An Economic Payoff? : A Cross-Country Investigation’, Quarterly Journal of Economics 112:4 (1007), 1251-88. Ακόμη και σε μικρότερης εμβέλειας επίπεδο έχει παρατηρηθεί αρνητικός συσχετισμός ανάμεσα στην εθνοτική διαφοροποίηση στο εσωτερικό μίας ομάδας και στην απόδοσή της. Βλ. S.W. Cook, ‘Interpersonal and Attitudinal Uutcomes in Co-operating Interracial Groups’, Journal of Research and Development in Education 12 (1978), 23-38.

 [25] Βλ. W. Easterly & R. Levine, ‘Africa’s Growth Tragedy’, ό.π.∙ A. Alesina & E. Spolaore, ‘On the Number and Size of the Nations’, ό.π.

 [26] Βλ. D. Rodrik, ‘Where Did All the Growth Go? External Shocks, Social Conflict, and Growth Collapses’, Journal of Economic Growth 4:4 (1999), 385-412.

 [27] Βλ. I. Light & S. Karageorgis, ‘The Ethnic Economy’, στο N.J. Smelser & R. Swedberg (eds.), The Handbook of Economic Sociology, Princeton, NJ: Princeton University Press, 1994, 647-71∙W. Easterly & R. Levine, ‘Africa’s Growth Tragedy’, ό.π.

 [28] Βλ. W. Easterly, Can Institutions Resolve Ethnic Conflict?, New York: World Bank, 2000. 2000.

 [29] Για τις τάσεις του πολιτικού σώματος βλ. την ανάλυσή μας στο Excursus II.

*Το κείμενο προέρχεται από το υπό έκδοση βιβλίο του Ιωάννη Κωτούλα Μετανάστευση και Κυρίαρχη Εθνική Κουλτούρα (εκδ. Παπαζήσης, 2011)

Επικοινωνιακή απάτη Λοβέρδου με το δωρεάν “τεστ-Παπ” που είχε καθιερώσει η κυβέρνηση Καραμανλή

O Aνδρέας Λοβέρδος έχει το χάρισμα της επικοινωνίας και το αξιοποιεί στο έπακρο.

Το να κάνεις πως ξεχνάς όμως ή να διαστρεβλώνεις την αλήθεια, με σκοπό να παραπλανείς τον κόσμο και να κερδίζεις συμπάθειες, δείχνει πολιτικό με λάθος το λιγότερο νοοτροπία.

Και για έναν πολιτικό, που είναι μάλιστα και υπουργός, αυτό αργά ή γρήγορα, κοστίζει.

Έτσι, ο Υπουργός Υγείας υπέπεσε σε σοβαρό ατόπημα, ανακοινώνοντας διθυραμβικά, ότι, για μία εβδομάδα, θα είναι δωρεάν το «τεστ-Παπ» στα νοσοκομεία όλης της χώρας.

Ποιο είναι το “φάουλ”, που έκανε ο Λοβέρδος;

Ότι το δωρεάν «τεστ-Παπ» είχε καθιερωθεί από το 2005, όταν στην κυβέρνηση ήταν η Νέα Δημοκρατία.

Κάτι, που (φυσικά) ο Λοβέρδος …δεν θυμήθηκε, να αναφέρει.

ΠΗΓΗ parapolitika.gr

Απίστευτο: Ο Γιώργος «μπάζει» κόσμο από το παράθυρο

Αx αυτά τα πράσινα παράθυρα. Τελικά το τόσο «αλλαγμένο» ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου, που ζητάει σε σύντομο χρονικό διάστημα να «αλλάξει» όλη την κοινωνία, συνεχίζει να λειτουργεί σαν συνέχεια του παλαιοκομματικού ΠΑΣΟΚ που όλοι ξέρουμε..

Ο κ. Πρωθυπουργός που θα πρέπει να δίνει το καλό παράδειγμα για να τον μιμούνται οι υπουργοί και οι βουλευτές του «μπάζει» κόσμο από το παράθυρο.. φαντασθείτε τι κάνουν οι παρακάτω..

Πως θα σας φαινόταν να διοριζόσασταν ως καθαρίστριες με σύμβαση ιδιωτικού δικαίου και μετά να μετατρεπόταν αυτή η θέση σε μόνιμη και μάλιστα σε κατηγορία ΠΕ Διοικητικού – Οικονομικού χωρίς την παραμικρή εμπλοκή του «ενοχλητικού» ΑΣΕΠ και μάλιστα στο γραφείο του Πρωθυπουργού;

Δεν είναι υπερβολή.. Αυτό τουλάχιστον ισχυρίζεται ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας κ. Αργύρης Ντινόπουλος σε ερώτηση που κατέθεσε στην βουλή στον πρωθυπουργό..

Καθαρίστρια που έγινε διοικητική υπάλληλος… μια χαρά ακούγεται για το πρωθυπουργικό γραφείο.. μακάρι να είχαμε τέτοια τύχη στο «συγγενικό» μας περιβάλλον..

 

ΠΗΓΗ parapolitika.gr

Καταδίκη για τις συνεχιζόμενες τουρκικές προκλήσεις στο Αιγαίο

Ο Υπεύθυνος του Τομέα Πολιτικής Ευθύνης Εξωτερικής Πολιτικής της Ν.Δ., βουλευτής Β’ Αθηνών, κ. Πάνος Παναγιωτόπουλος, έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Οι συνεχιζόμενες τουρκικές προκλήσεις στο Αιγαίο πολλαπλασιάζουν τις ενδείξεις ότι λειτουργούν πολλά κέντρα εξουσίας στη γειτονική μας χώρα.

Το γεγονός αυτό δεν απαλλάσσει, βεβαίως, την Κυβέρνηση Ερντογάν από τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις της, που είναι ο σεβασμός του Διεθνούς Δικαίου και των κυριαρχικών δικαιωμάτων των γειτονικών με την Τουρκία χωρών.

Το Ελληνικό υπουργείο των Εξωτερικών πρέπει να ξεκαθαρίσει προς κάθε κατεύθυνση ότι τέτοιου είδους ενέργειες, που προέρχονται από το “βαθύ” Τουρκικό κράτος, ναρκοθετούν τη σταθερότητα, την ασφάλεια και την ειρήνη στην ευρύτερη περιοχή μας.

Και ο κ. Παπανδρέου οφείλει να συνειδητοποιήσει ότι, αν οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις δεν σεβαστούν στην πράξη την κυριαρχία του Ελληνικού κράτους, τότε η κινητικότητα που αναπτύσσει ο ίδιος στις ελληνοτουρκικές σχέσεις περισσότερο τον εκθέτει, παρά είναι χρήσιμη για τον Τόπο».

ΠΗΓΗ parapolitika.gr